2.01.2009

151




Havanın griliği içime oturdu sanki, böyle havalar iç sıkıntılarını tetikleyici unsur taşıyor. Zamanın bir yerlerinde sıkışmış, kalmış bir şeyler olduğunu düşünüyorum. Ne olduklarını bilemesem de, bir şeylerin olduğunu düşünmek, bünyeme nane şekeri yedirmişsin ferahlığı yaratıyor.



Birileri tarafından unutulmak yahut önemsenmemek ne kadar yaralar insanı? İçinde bir yerlerde halen daha sen olduğu düşüncesi, nasıl okşar ruhun karanlıklarını. Bugünlerde sık, sık takılıyor kafama. Kırılganlığımı asla geçiremiyorum, sinsice yatıyor içerimde, kırıldığımda karşımdakinin de pek haberi olmuyor, ters giden bir şeylerin farkındaysa ne mutlu ona, zaten anlayabileceği zamana kadar usulca çıkmış oluyorum köşesinden, bucağından.



Hani bir gün konuşurken öylece kalmıştım, ötesi yoktu; kalakalmıştım. Acımıyordu bile, öyle hissiz. Şimdi yazabiliyorum; zaten yazabiliyor yahut dile dökebiliyorsam, sindirmişim demektir.

Sonuçta hepimizin içinde bok var.

Hiç yorum yok: